Hoe je hartstocht kan vertrouwen, ook in het heetst van de strijd!

Vorige week was ik goudeerlijk tegen een mooi mens en medeondernemer welke ik als een warme en goede kennis beschouw. Ik liet haar weten waar ik niet blij van werd in onze samenwerking, geheel in de veronderstelling dat we daarna gewoonweg nog steeds samen door een deur konden.


Hart op tafel, uitspreken wat uitgesproken mag worden en daarna weer vol goede moed aan de slag, dacht ik. Niets bleek minder waar! Ze voelde zich gebruikt, gekwetst en liet vervolgens een dag later per mail weten dat ze bang was dat alles onder een vergrootglas zou worden gelegd en dat het vertrouwen in de samenwerking voor haar weg was. Ik bleef als een soort grote ‘pino’ op het puntje van mijn bureaustoel bungelen toen ik dat las. Een grote onhandige blauwe vogel, die niet meer snapt waar het mis ging en wat nu te doen. Normaal gesproken vrolijk, jolig en wellicht op momenten ook een beetje onnozel, maar fladderend en een allemansvriend. Alleen nu dus even niet.

Wat doe je als iemand het vertrouwen in je opzegt omdat je te eerlijk bent? Hoe openhartig kan je zijn tegen een goede kennis of een samenwerkingspartner? Wat had ik beter niet kunnen zeggen of doen? Ik houd van goede ‘one-liners’ en korte teksten, dus ging ik op zoek naar de wijsheid in andermans woorden. Geheel onder het mom: als het even mis gaat, kan je er maar beter iets van opsteken! Uiteindelijk kwam ik deze tegen:

“She’s mad, but she is magic.
There’s no lie in her fire”
Charles Bukowski.

Ik weet nu alleen niet meer zo goed over wie dit gaat; zij of ik? Haha! Wat ik nu wel weet is dat ze evenzo eerlijk is geweest naar mij toe, als ik naar haar. Twee harten op tafel en uitgesproken wat uitgesproken mocht worden. Daarvoor heb ik haar lief. Samenwerking of niet. Het is dezelfde hartstocht en ik heb haar nu gehoord.

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Boeiend
  • Lees 1731 keer
terug naar boven