Joseph H.J. Aldenzee Helden zijn ook maar gewone mensen Wie is jouw held

Helden worden niet geboren, ze worden gecreëerd door andere gewone mensen. Helden zijn meestal mensen die een onuitwisbare herinnering achterlaten of hebben achtergelaten omdat ze iets hebben gedaan dat tot de verbeelding spreekt. Er zijn grofweg twee soorten helden; dode en levende….. De eerste soort leeft voort in de herinnering van mensen, vaak worden hun graf en andere monumenten plaats van verering en in heel sommige gevallen willen wij zo graag dat ze nog onder ons zijn dat we de meest bizarre theorieën de wereld in helpen waarin zij in het geheim nog onder ons zouden zijn. Veel levende helden hebben geen makkelijk leven door hun status; ze worden gevolgd door bloeddorstige fotografen en opdringerige fans die vaak het verschil tussen verering en ronduit intimiderend gedrag totaal niet kennen. We hebben helden hard nodig want we kunnen niet zonder rolvoorbeelden.

Op televisie zie je vaak programma´s waar mensen in een of andere competitie, hun held proberen te imiteren. Vaak met zang of playback. Veel van die ‘wannabee’ helden worden dan ook genadeloos neergesabeld want held word je niet zomaar. Het woord held komt van het Griekse woord ´Heros´. Een heros is in de mythologie een soort halfgod en aan Goden, of ze nu heel of half zijn, mag je niet komen. Dat geeft alleen maar ellende. Het begrip held is bovendien relatief ; wie voor de een held is kan voor een ander makkelijk en halve gare zijn, voorbeelden genoeg.

Ook ik had ooit een held en wel John Fogerty van Creedence Clearwater Revival. Deze held heeft in de muziek de 2 opnieuw uitgevonden. Voor de leken onder ons, de 2 is de tweede tel in een vierkwartsmaat waarmee de Hi Hat en de snare het ritme en het tempo aangeven en daarmee de ´groove´ van de compositie bepalen. De totale hedendaagse muziek is gestoeld op de 2 van Fogerty van house tot dance en van pop tot rock. Mijn schoonzusje die in die tijd het Engels niet beheerste om zijn naam goed uit te spreken verzocht mij, nadat ik voor de zoveelste keer het plaatje van Creedence Clearwater Revival had opgezet daarmee te stoppen en sprak de woorden `stop nou eens met die ketelherrie van Johnny de fokkeraar van de water rivalen ik word er doodziek van.’

Dat Boeit niet

Helden hebben nog een ander kenmerk: ze zijn meestal onbereikbaar en dat geldt niet alleen voor de dode exemplaren. Helden wonen vaak ver weg en dan in onneembare vestingen. Maar niet allemaal, sommige helden wonen gewoon om de hoek, alleen weten we gewoonweg niet dat ze daar wonen of we zijn niet op de hoogte van het feit dat zo’n onopvallende buurtbewoner in de ogen van heel veel mensen een echte held is. Neem nou Had Verheijen uit het Veulen. Deze multi-instrumentalist heeft altijd in de schaduw van, in onze belevenis ´echte´ helden, de hele wereld kennis laten maken met zijn virtuoos spel op pedal-, steel- en dobro gitaar. Hij sierde platen en concerten van de groten uit de Nederlandse en internationale pop en country wereld op met zijn ongeëvenaarde spel. Ook ik heb ooit van zijn talenten gebruik mogen maken toen, nu alweer bijna 40 jaar geleden, een van mijn plaatjes muzikaal door hem werd ondersteund. Met heimwee denk ik terug aan de fanmail die niet Had, maar ik mocht ontvangen. En het kwam vrijwel altijd van het andere geslacht; briefjes, maar ook geknutselde kleinoden, vaak in de vorm van een hart. Niet ik maar Spotify en de platenmaatschappij vangen nog steeds revenuen omdat het plaatje in al die jaren meer dan 100.000 keer gedownload is. Om eventueel nog levende fans te plezieren, maar vooral als ode en compensatie aan iemand die het veel meer verdient dan ik, heb ik besloten om nog eenmaal met mijn gitaar het podium te beklimmen en dit keer mijn kunstje in dienst van Had uit te voeren. Had is inmiddels ook een gevierde kunstschilder en dit muzikale gebeuren gaat plaats vinden tijdens een overzichtstentoonstelling van zijn werk op 29 november a.s. rond de klok van 15.00 uur in het wijk ontmoetingscentrum ´t Schöpke in Veltum. Iedereen mag gratis naar binnen en indien je geen muziekliefhebber bent kun je de schilderijen nog tot diep in januari gaan bekijken zonder herrie op de achtergrond.

Het muziekverleden is ver weg en vanwege deze column in Venray boeit! heb ik ook nog nooit een handtekening uit hoeven delen. Dan hoop ik maar dat ik in ieder geval voor mijn kinderen een hele bescheiden heldenstatus heb.

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1359 keer
terug naar boven