Degenen!

Afgelopen weekend was het weer zover. Het traditionele vriendenweekend stond voor de deur. Het eerste vond alweer 14 jaar geleden plaats en het is een terugkerend hoogtepunt binnen onze vriendengroep geworden. Een groep die door de jaren heen gevormd is en hoewel er ook constant ver- en hervormingen blijven bestaan, zijn er altijd vaste patronen te herkennen, zoals waarschijnlijk in iedere vriendengroep. Patronen die eigenlijk als het cement tussen die vriendengroep heen loopt.

janvandevenWe waren dit weekend met zijn zessen, terwijl we 14 jaar geleden nog met zijn achten waren. Gelukkig niet te wijten aan verschrikkelijke verhalen rondom verlies of knallende ruzies, maar soms lopen de dingen nu eenmaal zoals ze lopen. Eén van ons vond de Australische liefde van zijn leven in Amsterdam en kwam na een aantal omzwervingen dan ook aan de andere kant van de wereld terecht. De momenten dat ie terug is in Nederland, schuift ie altijd als vanzelf aan bij ons samenzijn. Voor een vriendenweekendje vanuit Australië een retourtje boeken gaat echter wat ver, geheel begrijpelijk. Een andere vriend redt het niet meer om ieder weekend aan te sluiten, ook geen probleem. Het geraamte staat sterk en kent zijn ontstaansgeschiedenis al jaren geleden.

De kern van onze vriendengroep is van Oostrumse makelij. De zes overgeblevenen zijn er zowat allemaal geboren, maar in ieder geval getogen. Al sinds de peuterspeelzaal zitten we in elkaars vaarwater en de eerste vriendschappen stammen dan ook af van die tijd. Uiteindelijk kwamen we in twee verschillende jaargroepen terecht op de Maria Basisschool in Oostrum, maar we troffen elkaar ook elders. Nog niet echt als vriendengroep, maar het samen voetballen in de vertegenwoordigende SV Oostrumjeugdelftallen zorgde wel voor een stevig fundament om op verder te bouwen. Op een gedenkwaardige zondagmiddag stonden we ooit zelfs met zijn zessen samen aan de aftrap van het vlaggenschip van de vereniging. In ieder geval totdat een van ons wegens gebrek aan inzet werd gewisseld. Waarschijnlijk ondergetekende. Het beslissende zetje in de groepsvorming werd verzorgd door een Italië-reis op de middelbare school. Vanuit verschillende Havo en VWO-groepen van het Raayland College verzorgden we een afvaardiging voor een onvergetelijke schoolreis. Zo’n reis waar de leerkrachten van die tijd nu nog wel eens schreeuwend wakker van worden. Zo’n reis waarbij niet iedereen het voor elkaar kreeg om ook daadwerkelijk met de schoolbus terug te keren, maar sommigen vanaf Maastricht op de trein werden gezet. Zo’n reis waar wij in ieder geval nog jaren plezier van hebben gehad. Eigenlijk ons eerste (verlengde) vriendenweekend, aangevuld met tientallen andere scholieren en leerkrachten.

De vaste patronen die toentertijd ingesleten zijn, vormen nu nog steeds het fundament. Zo sta ikzelf altijd bekend als ‘degene die altijd, overal en over alles in discussie gaat’. Uiteraard tot aan het irritante af. Maar zo hebben we ook degene die altijd spelletjes wil doen, of degene die na de eerste stapavond altijd een gigantische kater heeft en hierdoor op zoek moet naar drukpunten, degene die met zijn muzieksmaak ver boven de rest van de groep uitstijgt, wiens playlist dus ook ieder vriendenweekend domineert en waar de rest al jaren zijn buik van vol heeft, degene die ieder weekend op het exhibitionistische af zijn kroonjuwelen tevoorschijn tovert en daarnaast degene die het niet kan laten om constant daar naar te moeten kijken. Degene die al jarenlang de bijnamen verzorgt en voor zichzelf een bijnaam verzonnen heeft die net iets te flatteus voor hem is, degene die altijd als eerste naar huis wilt tijdens een avondje stappen, degene die altijd als laatste blijft hangen, degene die het altijd weer voor mekaar krijgt om de mooiste dames te spreken, degene die al jarenlang gepest wordt omdat ie voor Feyenoord is, degene die altijd denkt dat ie in iedere stad de beste plekjes weet, degene die op het einde van de avond nog met een rondje shotjes aankomt, degene die diezelfde sterke drank niet kan verdragen en daardoor de titel ‘Kotsman’ (op zijn Engels) mag dragen, degene die ’s ochtends veel te vroeg wakker is, degene die het weekend georganiseerd heeft en daarom constant het middelpunt is van spot en vermaak van de anderen is… Degenen die ieder vriendenweekend weer de moeite waard maken: Dank aan al degenen!

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 1220 keer
Meer in deze categorie: « Goed bedoeld Trots »
terug naar boven