Afstemmen

‘Kun jij antwoord geven op mijn vraag?’ Ik kijk streng naar het jongetje van zes achter in de klas dat met zijn handen in zijn laatje zit te frunniken. We zijn bezig met een klassikale instructieles van rekenen. De bedoeling is dat het hele uur lang de kinderen, in interactie met mij, hun aandacht bij de bussommen houden. ‘Nee juf’ zegt het jongetje beduusd. Ik ben licht gefrustreerd. Die sommen zijn enorm belangrijk voor hun ontwikkeling! En dan zit hij een beetje met zijn kleurpotloden stukjes gum in te kleuren. ‘Waarom niet? Waarom let je niet op?’ vraag ik geïrriteerd. ‘Maar juf, ik kán het al lang’.

Lees meer...

Joseph H.J. Aldenzee Heeft elk nadeel wel zijn voordeel?

Wie ooit in Rome is geweest zal zeker de schoonheid van de Spaanse trappen hebben aanschouwd en wellicht ook het tochtje naar boven of naar beneden hebben afgelegd. Bij het binnentreden van het Parc Velt, het spiksplinternieuwe winkel- en wooncentrum van Veltum waan je jezelf even in Rome, indien je al klimmend naar het Wijk Ontmoetings Centrum ’t Schöpke’ dezelfde soort majestueuze trappen neemt. In Rome is richting de Piazza de schoonheid rondom overal zichtbaar maar in ons Parc Velt richting het Wijk Ontmoetings Centrum zul je je eerst een weg moeten banen door de rotzooi die door de toeristen op de trappen wordt achtergelaten.

Lees meer...

Verhalen!

Het schooljaar is bijna op de helft. De vorige schooljaren was dat altijd een moment van Cito-toetsen afnemen, rapporten schrijven, oudergesprekken voeren en wat groep 8 betreft de schooladviezen geven. Zo niet in mijn schakelklas met kinderen uit het Asielzoekerscentrum; hier heerst over het algemeen de waan van de dag. Rondom die waan van de dag proberen we zoveel mogelijk structuur te brengen, maar uiteindelijk blijft het vaak De Grote Improvisatieshow met iedere dag weer nieuwe verhalen.

Lees meer...

WeesGegroet!

Zo’n 22 jaar geleden begon een schooldag op de Maria-basisschool in Oostrum iedere ochtend met een weesgegroetje. Ik zat in een groep 8 waar ongeveer 27 van de 29 kinderen het Vormsel deden. Diezelfde 27 kinderen deden in groep 4 ook de communie en die twee kinderen die dit allemaal langs zich heen lieten gaan, waren rondom deze gebeurtenissen vreemde eenden in de bijt. In de voorbereidingslessen deden ze overigens gewoon mee, alsook met de repetities en de donderdagmiddaglessen van meneer pastoor. Dat was immers het gevolg van hun ‘keuze’ voor de katholieke basisschool. Alsof er een andere keuze was.

Lees meer...

Joseph H.J. Aldenzee ‘Januari wat moet je ermee?’

Januari is zo’n maand waar we eigenlijk niks mee kunnen een soort hele lange ‘day after the night before’. De Top 2000 zit erop, de feestjes zijn voorbij, de mooie kleertjes zitten in de wasmachine en de vuilnisbakken puilen uit. Voor diegenen die het feesten nog niet moe zijn en het zich kunnen permitteren is er nog maar één redding; op naar de Skihut. Voorzien van goedkope Chinese winterbanden met de skibox op het dak vertrekken we naar de bergen waar de Hollandse hits rondgalmen. En of er nou sneeuw ligt of niet, het maakt eigenlijk niet uit. Des te eerder begint de après-ski! Voor het geval er toevallig wel sneeuw zou liggen, sluiten we snel nog even een reisverzekeringetje af zodat we, wanneer het mis mocht gaan, verzekerd zijn van een gipsvlucht. Want als we uit Venray komen moeten we op tijd terug en in vorm zijn voor de volgende feestmijlpaal; de vastelaovend! Mijn oudste zoon is ook een skifanaat die zich swingend over de piste voorbereid op dit jaarlijkse spektakel. Hij is lid van de onvolprezen SRV mannen en legt, uitgedost als razende reporter, met de aderen nog gevuld door de glühwein, de piëlhazen het vuur nader aan de schenen. Als je een wezenlijke bijdrage hebt geleverd om de geneugten van het piëlhazenrijk tot grotere hoogte te stuwen krijg je zelfs de ’Hazenstek’, het rituele Piëlhazen embleem, van hem opgespeld.

Lees meer...

Kweetniet!

Toen ik een jaar of 6 was, keek ik wekelijks naar De Grote Meneer Kaktus Show. De inmiddels ver afgegleden Peter Jan Rens liep als Meneer Kaktus door een boksring en werd daar steevast ondersteund door de ondeugende Mevrouw Stemband en de kinderlijke naïeveling Kweetniet. Kinderen maakten de dienst uit en het format had hier en daar een moralistische knipoog, vooral wanneer Mevrouw Stemband als Spelende Vrouw wekelijks haar noodlottig einde vond. Wanneer kinderen aan het woord kwamen, namen zij plaats op een gigantische stoel en Meneer Kaktus kroop er onderdanig naast op een veel kleiner exemplaar. Het draaide om ontdekking, informatie, het stellen van vragen, het vormen van een mening en het bijstellen daarvan. Niet in beton gegoten waarheden of kille waardenoverdracht, maar zelf op onderzoek uit!

Lees meer...

Joseph H.J. Aldenzee Het verlichte bomenfeest Hoe zit het met jouw kerststress?

De drukte voor kerst, wie kent het niet en het schijnt, dat voor veel mensen de decemberweken de meest stressvolle weken van het jaar zijn. De moeders, de vrouwen, in de regel verantwoordelijk voor het kerstdiner stressen daar behoorlijk over en papa’s, de mannen, maken zich zorgen om de kosten die het ‘Feest der Feesten’, met zich mee brengt.

Uit een onderzoek van de Radboud Universiteit blijkt dan dat 42 procent van de vrouwen Kerstmis met de voorbereidingen de meest stressvolle taak en tijd van het jaar vinden. Mannen vinden in de regel dat vrouwen de kerststress overdrijven. Vrouwen denken dat mannen niet begrijpen hoeveel moeite het kost om een perfecte kerst te organiseren en de wisselende stemmingen die daarmee gepaard gaan buiten de deur te houden. Het schijnt dat vrouwen er slecht van slapen maar ook de nachtrust van de mannen eraan dient te geloven omdat zij - gewend om hun eigen ‘ding’ te doen - zijn overgeleverd aan de verplichtingen en tradities; te beginnen met urenlang nutteloos op de bank hangen bij de alom geliefde schoonmoeder.

Lees meer...

Lichtpuntjes!

Afgelopen maandagochtend stond ik gebogen over de bar in mijn keuken. Ik had net het vaste ochtendritueel doorlopen om naar mijn werk te gaan, maar toen werden de buikkrampen toch net iets te heftig. Mijn dochter zat tegenover me aan een boterhammetje paté en keek me af en toe vol medelijden aan met haar grote kijkers. Haar moeder lag nog boven in bed met dezelfde mankementen, die een etmaal eerder al waren toegeslagen. Op het moment dat ik de knoop doorhakte om me toch ziek te melden (pendelen tussen klaslokaal en wc leek me een heilloze missie) voelde ik me ineens nog zieker. ‘Hoef jij geen boterham, papa?’, Lot zag me steeds witter wegtrekken. Normaal kletsen we honderduit op zo’n ochtend, maar nu kreeg ze amper antwoord op haar vragen. Ze at rustig door en nam een slok van haar melk. Ergens in die hap maakte ze een afweging dat ze me op wilde beuren: ‘Papa, je bent echt wel weer iets groter geworden volgens mij’. Een twist in onze eenzijdige dialoog die ik niet zag aankomen, vandaar dat ik haar met zo’n zelfde grote kijkers vragend aankeek. ‘Dat je nu 34 bent; Ik zie echt wel verschil met toen je laatst nog 33 was. Je bent een stukje groter gegroeid!’, ondanks de misère kon ik een glimlachje niet onderdrukken. Ze deed haar beste poging tot nu toe voor een knipoog. Hoe miserabel de situatie ook is, lichtpuntjes blijven er altijd. Bovendien worden ze vaak recht onder je neus door je liefste naasten voorgeschoteld.

Lees meer...

Joseph H.J. Aldenzee Verlangen & heimwee

Zo tegen het einde van het jaar begint het weer flink te borrelen op het goede voornemen vlak. Wat willen we het met z’n allen beter of anders doen! Stoppen met roken, stoppen met werken, stoppen met in de file hangen, stoppen met naar de buurvrouw kijken, er gaat wat af gestopt worden als iedereen zich aan z’n voornemens houdt. Maar we gaan eerst even feesten en iedereen alle goeds toewensen. Voor jonge mensen begint het nieuwe jaar meestal met een kater omdat vette oliebollen en overmatig drankgebruik de maag behoorlijk overhoophalen.

Met zo’n kater lijkt stoppen met wat dan ook, trouwens erg makkelijk. De ouderen onder ons krijgen deze feestelijke tijden in veel gevallen last van nostalgie. Hoe ouder je wordt, hoe groter de hang naar het verleden. Als je flink over de helft bent wordt de twijfel of je de volgende feesten weer gaat halen steeds groter. Het kan veel erger; ik heb een zus in het hospice en een zwager die alleen zijn ogen nog maar kan bewegen. Stel je eens voor hoe die uitkijken naar het nieuwe jaar. Denken aan het verleden brengt voor vele ouderen onder ons meer vreugde dan mijmeren over de toekomst. Hoe vaak hoor ik als 60-plusser niet: ‘Weet je nog toen wij …of …herinner jij nog dat…?’, terwijl het eigenlijk zou moeten zijn: ’Wat zijn jouw plannen voor het nieuwe jaar?’

Lees meer...

Het Eeuwig Leren!

De goedheiligman is weer naar Spanje vertrokken! Afgelopen zondag ruimden we bij ons thuis ieder Sinterklaasitem op en stopten het diep weg in een tas om over een klein jaartje weer naar boven te toveren. De afgelopen weken heb ik intens genoten van mijn dochter die van Sinterklaasjournaal- naar-Sinterklaasjournaal aan elkaar hing. De gebroken nachten zijn sinds de start ergens begin november niet meer op één hand te tellen geweest, alleen naar de wc was eventjes iets teveel van het goede en ’s avonds in slaap komen ging alleen als er na de laatste nachtkus nog eventjes gerommeld werd boven. Afgezien van een chronisch slaaptekort en een trillend ooglid, heb ik er verder niets aan overgehouden. Of het moeten de momenten van keihard zingen in de pyjama met de tuindeur open vlak nadat de schoen was gezet zijn geweest, of de blik in haar ogen wanneer we ’s ochtends diezelfde schoen uit gingen halen. Het was het dubbel en dwars waard.

Lees meer...

Besmettelijk!

Eens een Onderwijspionier, altijd een Onderwijspionier. Daar kwam ik vorige week woensdag achter, het is zo besmettelijk als de griep in deze tijd van het jaar. Ik was te gast op de tweede Pioniersdag van dit schooljaar, waar 45 enthousiaste leerkrachten vanuit verschillende onderwijsvelden uit heel Nederland bij elkaar kwamen om hun zelfbedachte project verder aan te scherpen en uit te werken onder de vlag van Onderwijspioniers. Vorig schooljaar behoorde ik zelf tot het selecte gezelschap met mijn Open Podium-project waar ik op deze plek al regelmatig wat over verteld heb. Het platform van, voor en door leerkrachten waar op een geheel vrijblijvende manier collega’s elkaar inspireren en enthousiasmeren door het delen van de parels uit hun onderwijswerk. Vanuit een positieve benadering van ons onderwijs ervoor zorgen dat het waakvlammetje dat in alle leerkrachten brandt (of ooit gebrand moet hebben) weer oplaait in een besmettelijk en passievol onderwijsvuur!

Lees meer...

Joseph H.J. Aldenzee De ‘Battle Der Lage Landen’ Wie gaat het winnen? De Sint of de Kerstman?

Deze week is het dan weer zover. Vol verwachting komt hij dan eindelijk met in zijn kielzog een boot vol uitzendkrachten die als acrobaten van het failliete Circus Renz de daken zullen bestieren om wie nog een schoorsteen heeft er wat cadeautjes doorheen te murwen. Acrobaten zijn het want Zwarte Piet is in onze nieuwe multiculturele samenleving ‘Not Done’. Zwarte Piet is emotie en de voor- en tegenstanders van dit cultureel erfgoed rollenbollen over elkaar heen. De middenstand telt haar knopen, wil omzet draaien en mijdt elke reclame uiting die refereert aan de discussie. Zelfs de VN bemoeit zich ermee en CNN, u weet wel, die wereld TV zender heeft een documentaire uitgezonden over de ’Dutch Black Face’, waar onze V.O.C mentaliteit met ons slaven verleden rechtsreeks in verband wordt gebracht met het Sinterklaasfeest. Racisme is een vies woord en als we dat al rijmend van de daken willen schreeuwen kunnen we vaststellen dat de USA het land is waar de zwarte bevolking tot op de dag van vandaag nog steeds wordt gediscrimineerd en met haar wolkenkrabbers het hoogste podium in huis hebben om dat van de daken te schreeuwen hoe slecht en discriminerend wij eigenlijk zijn. Als voorbeeld natie voor de wereld dienen wij volgens onze Amerikaanse vrienden Sinterklaas naar de prullenbak te verwijzen en hun Santa te omarmen. Sint raakt uit en de Amerikaanse Kerstman sluipt langzaam binnen.

Lees meer...
Abonneren op deze RSS feed