Ik geef de pen aan...

Waarom Venray boeit? Dat is voor iedereen anders en persoonlijk. Vanaf deze week hebben we een nieuwe rubriek in onze krant; ‘Ik geef de pen aan…‘ Om de 2 weken zal een bewoner vertellen wat hem/haar zo boeit aan deze gemeente. De eerste die de pen in handen krijgt is Burgemeester Hans Gilissen. Lees hieronder wat hem zo boeit aan Venray!

Venray Verrast, Venray Fascineert

Venray boeit me zo, omdat het zo verrast. Venray mag zich met haar ruim 43.000 inwoners qua omvang zo’n beetje als een gemiddelde Nederlandse gemeente beschouwen. Je zou zeggen, dan zal Venray ook in andere opzichten wel min of meer als ‘gemiddeld’ beschouwd kunnen worden. Had je gedroomd. Venray boeit, omdat het verrast. Venray blijft boeien, omdat het blijft verrassen. Van oudsher al. Van welke kant je Venray ook benadert, de zelfbewuste toren van de Petrus Bandenkerk steekt fier en overtuigend uit boven het Peellandschap. En evenzo torent het sociaal-cultureel-economisch profiel van Venray uit boven het gangbare maaiveld. En dat terwijl je dat op het eerste gezicht niet zou verwachten.

Het is een Peelgemeente pur sang. En dat betekent in ieder geval de aanwezigheid van een taaie pioniersgeest, het vermogen om met weinig middelen verrassend veel te bereiken, een flinke dosis creativiteit en heerlijke relativeringszin. Ook als het tegenzit - misschien voorál als het tegenzit - gaan de mouwen omhoog en toont zich een verrassende veerkracht. In economisch slechte tijden houden we vol en gooien we er een schepje bovenop, waar anderen misschien de handdoek in de ring gooien. Er zijn altijd wel positieve neuzen die kansen ruiken, waar anderen bedreigingen zien. En dan die gulle lach. Humor alom in onze gemeente. Je kunt er bijna niet omheen. Het centrum van Venray werd in de oorlog grotendeels verwoest. De meeste bebouwing stamt dan ook uit de naoorlogse jaren. Maar op veel plekken in Venray zie je nog solitaire monumenten die de oorlogswoede hebben doorstaan. En in de overige woonkernen zie je ook talloze verrassende pareltjes van monumenten. Zij torenen zelfbewust boven het gangbare maaiveld uit, als echte Peelbewoners. Zelfbewustheid is trouwens iets heel anders dan onbescheidenheid! Bescheidenheid en zelfbewustheid is de verrassende combinatie van deugden die onze gemeente in zich verenigt. Als een timide lentebloem die op gelijke voet staat met een naastgelegen, majestueuze kathedraal. Ze laten elkaar in hun waarde, gunnen elkaar de ruimte. Hoe verrassend laat Venray deze schijnbare tegenpolen - bescheidenheid en zelfbewustzijn - harmonieren!

Wat is het leven zonder muziek?
Harmonieën, fanfares, brassbands, orkesten, koren en ontelbare joekskapellen bevolken de podia in onze veertien woonkernen. Repetitie- en concertklanken waaien door de straten en over de velden. Zie die mensen eens musiceren en zie hoe onze jeugd zich de taal van de muziek toe-eigent. En wat is het leven zonder sport? Talloze inwoners van onze gemeenten schreven en schrijven vaderlandse en internationale historie met hun sportieve topprestaties. Het wemelt van de verrassingen in Venray en haar woonkernen. Bouwkundig, sportief, kunstzinnig, cultuur-historisch, sociaal.

Waarom noem ik niks concreets?
Simpelweg omdat iedere keuze hier onrecht zou doen aan de voorbeelden die ik dan onvermeld laat. Dat kun je als burgemeester natuurlijk niet maken. De volgende gastschrijver in deze serie zal dat ongetwijfeld wel gaan doen. En dat zal wat mij betreft zijn: Theo Zegers uit Merselo. Venray fascineert. Venray boeit. Venray verrast.

Hans Gilissen  

  • Beoordeel dit item
    (1 Stem)
  • Gepubliceerd in Boeiend
  • Lees 1750 keer
terug naar boven