Joseph H.J. Aldenzee - ‘Van Top tot teen een Barbie-look’, De ondermode als geluksfactor!

Foto: Thijs Aldenzee

Afgelopen week raakte ik met wat hulp van een tot nu toe onbekende, mijn portemonnee kwijt. Buiten een symbolische hoeveelheid contanten was deze gevuld met een aanzienlijke voorraad plastic. Je sjouwt wat kunststof mee tegenwoordig; ID, rijbewijs, kentekenbewijs, bankpassen, toegang en lidmaatschappen en niet te vergeten diverse klantenkaarten die je te pas en te onpas aangesmeerd worden. Je zou er een gemiddeld recyclingbedrijf hartstikke blij mee kunnen maken. Er zat dus niets anders op dan aangifte te gaan doen bij de sterke arm.

joseph aldenzeeHet was druk op het politiebureau en er valt daar altijd wel iets te beleven. Mijn voorganger, vergezeld van een scootmobiel, kwam ook aangifte doen. Niet vanwege een verdwenen plastic kapitaal, maar omdat zijn overbuurman zijn hond gestolen zou hebben. Hij had het goed voorbereid en liet de eigendomspapieren van het beestje aan de dienstdoende bromsnor zien. Ik wist niet eens dat er zoiets als papieren van een huisdier bestonden en oom agent kennelijk ook niet. Ik moest meer dan een uur in de wachtkamer doorbrengen terwijl de verbalisant op onderzoek ging in de wereld van huisdier identificatie regels. Op de tafel in de wachtruimte lag een ‘Linda’ en om te voorkomen dat ik in een eindeloos gesprek over scootmobielen of verwende keffertjes met de ontroostbare hondenliefhebber terecht kwam, greep ik naar dit tijdschrift. De cover trok meteen mijn aandacht; ‘Lift je clitoris…allemaal een Barbie vagina!.’ Wie wil daar nou niet meer over weten. Tijdens het lezen sprongen mijn grijze hare spontaan omhoog. Ik ben inmiddels gewend aan uitwassen van onze moderne tijd maar telkens als ik denk dat we alles wel gezien hebben blijkt het nog gekker te kunnen. ‘Weg met die lelijke schaamlippen, glad trekken die handel en dokter als u toch bezig bent kunt u dan meteen mijn clitoris liften’, was, ik zweer het, een van de citaten die in het interview met een plastisch chirurg van de gespecialiseerde kliniek te lezen was. Had deze visionaire zorgondernemer even een letterlijk gat in de markt gevonden. De vraag om de boel esthetisch weer in het gareel te krijgen bleek enorm te zijn. Dat de kosten van zo’n correctie niet gedekt worden door de zorgverzekering bleek voor hordes ‘patiënten’ op geen enkele manier een belemmering te zijn om ‘Down Under’ een geheel nieuwe look te laten geven. Wat mij nog het meest verbaasde was de leeftijd van de vrouwen die zich voor een behandeling aanmeldden. Je zou in de eerste plaats denken aan jonge moeders, die in sommige gevallen na onvoorzien breek- en knipwerk bij het baren van nieuw leven, de ontstane schade willen herstellen. Maar nee hoor, meer dan de helft van de cliënten bleken jonge meiden van onder de 25 te zijn. Zij zijn onzeker over hun uitstraling en vinden met name het centrum van hun schaamstreek te groot en te hangerig en schromen om voor hun geliefde uit de kleren te gaan. Een van de termen die gebruikt wordt door een ondervraagde bakvis is ‘oma kut’. Alsof ze de straat op moet met een oud model sneakers. Want dat raakt de kern van het zaakje. We hebben weer te maken met een door de industrie opgelegd modeverschijnsel. Net als de rond de eeuwwisseling opgelegde haardracht, of juist gebrek daaraan, in dezelfde lichamelijke gebieden. Enkele deskundigen die in het artikel aan het woord komen laten dan ook een ander geluid horen dan de direct, zakelijk, betrokkenen. De meeste vrouwen bezoeken de klinieken omdat zij zichzelf over daar van onderen onzeker voelen. Deze vrouwen hebben een totaal verkeerd zelfbeeld en dat wordt aangewakkerd door praatjes en plaatjes in mode programma’s en tijdschriften. Tijdens de intake gesprekken blijkt dat de begeleidende partners meestal geen enkel probleem hebben met de bestaande vormen en maten. Zij zien het te besteden budget veel liever opgaan aan een nieuwe BMW gezinswagen met wat meer pk’s, dat dan weer goed is voor hun eigen zelfbeeld.

Het blijft boeien

De ‘designers’ vagina is natuurlijk weer vanuit Amerika overgewaaid. In dat land wil iedere vrouw nu eenmaal op een Barbiepop lijken en wil iedere man een Barbiepop aan de arm. En die barbiepoppen moeten tot in detail kloppen. Dus ook daar beneden. Veel vrouwen gaan daar in mee, temeer omdat dit streven aangewakkerd wordt door de eerder genoemde ‘esthetische’ industrie. Zonder Barbie-look geen interessant en rijk leven. Ik zou deze vrouwen aanraden naar Afrika te emigreren. Documentaire maakster Sunny Bergman heeft feilloos in beeld gebracht hoe Afrikaanse vrouwen hun schaamlippen uitrekken om genotsverhoging en levensgeluk te bewerkstelligen. Zo relatief zijn die dingen dus. Ik maak me er niet meer druk om, ze doen maar als ze zo nodig op een plastic pop willen lijken. Ik ben voorlopig alleen maar geïnteresseerd in het terugkrijgen van mijn eigen plastic, want als mijn portefeuille weer gevuld is dan tel ik ook weer mee! 

  • Beoordeel dit item
    (4 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 520 keer
Meer in deze categorie: « Nieuw! Koers! »
terug naar boven