Koers!

Bijna drie weken heb ik genoten. Bijna drie weken, want afgelopen vrijdagmiddag sloeg de stemming plots om. In de auto terug vanuit Maastricht sloeg ik mijn stuur zowat doormidden. Ik sluit niet uit dat ik zelfs hardop scheldend en hevig gebarend over de A73 vloog. Ik was vooral boos op Radio 1. Hoe haalden zij het in hun hoofd om een radio-uitzending te maken waarin de aanstaande winst van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia gevierd werd. It ain’t over until the fat lady sings…

janvandevenJan Janssen (zelf winnaar van de Tour en de Vuelta) en De Mart waren als begenadigd sprekers uitgenodigd om te vertellen hoe bijzonder het wel niet was dat een Nederlandse renner een grote ronde ging winnen. Hij stond immers drie minuten voor op de nummer twee en fietste de afgelopen weken zo soeverein bergop, dat het wel heel raar moest lopen mocht hij dit nog uit handen geven. De gevaarlijkste rit was diezelfde vrijdag en er werd live verslag gedaan in het radioprogramma. Onze roze trots uit Nuenen had net het dak van de Giro bereikt in het bijzijn van zijn grootste concurrenten; Er was geen vuiltje aan de lucht. Een paar bochten later stortte alles ineen. Met een gebroken rib en zwaar gekneusde voet stapte hij toch weer op. Uiteindelijk duikelde hij zelfs het podium af, een ondankbare vierde plek. Zo dichtbij geschiedenis schrijven.

De wielersport heeft alles in zich. Heroïsche beelden, bovenmenselijke krachten en een enorme bereidheid om af te zien. Dit gecombineerd met het Vlaamse commentaar van Michel Wuijts, Jose de Cauwer en Renaat Schotte en je hebt het ideale recept voor de ultieme passieve sportbeleving. Dat de Nederlanders het de laatste jaren steeds beter doen, helpt natuurlijk ook mee. Na jaren van afwezigheid wanneer de ereplaatsen verdeeld werden, doen we tegenwoordig weer mee. Als Venraynaren hebben we na Peter Winnen ook onze eigen helden weer vooraan het front. Wout Poels won eerder dit jaar de oudste klassieker Luik-Bastenaken- Luik en ook Mike Teunissen laat zichzelf steeds vaker vooraan zien. Volgend jaar wordt Venray een finishplaats in de enige profronde die Nederland zelf organiseert (De Eneco Tour), het jaar erna wordt er hier gestart en het drieluik wordt afgesloten met een tijdrit op Venrayse bodem in 2019. Een mooi vooruitzicht!

De laatste tijd zit ik steeds vaker samen met mijn dochter te kijken. Het duurde even voordat ik ze enthousiast kreeg voor de wielersport, terwijl dit natuurlijk wel een voorwaarde was als ik het mezelf wilde permitteren om in de vakantie vanaf een uurtje of drie de tv aan te zetten om af en toe te kijken hoe ver ze nog moeten, waar de favorieten zitten en of iedereen nog op zijn fiets zit. Haar voorliefde voor de roze kleur gecombineerd met de wielershirtjes van de ploeg Lampre- Merida zorgden ervoor dat haar enthousiasme gebeiteld zat, vooral toen juist deze roze ploeg vorig jaar een paar mooie etappes wist te winnen in de Tour.

Toen de Giro een paar weken terug Nijmegen aandeed, vroeg ze of we er samen naar toe zouden kunnen. Deze roze wielerwedstrijd had haar aandacht snel gekregen en ze wilde de renners wel eens in het echt zien. Nabij het Keizer Karelplein zagen we de renners drie keer voorbij flitsen, met een Nederlander in het roze. Nu wordt het even afkicken en wachten tot zaterdag 2 juli, de start van de Tour de France. Gelukkig heeft ze naast roze nog een lievelingskleur. Geel. 

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 816 keer
terug naar boven