Joseph H.J. Aldenzee - ‘De ene vervuiler is de andere niet’, Milieu wat moeten we ermee?

Met mijn 63 jaar mag ik mijzelf haast een Old Timer noemen, maar ben ook nog de trotse bezitter van zo’n karretje en niet zomaar eentje. Het is een Trabant, bouwjaar 1964, u weet wel, zo’n pruttelend 2 taktje van maar liefst 23 Pk met een acceleratie van 0 naar 100 in ongeveer 2,5 minuut. Het is een cabriolet die in het leger van Oost-Duitsland werd ingezet om al dat glimmend moois van Mercedes en BMW aan de grens tussen Oost- en West-Duitsland uit de Oost-Duitse Communistische heilstaat te weren.

joseph aldenzeeDe DDR was een land van ‘Geen gezeik iedereen gelijk’, en daar paste een voor ieders gelijk autootje perfect in. Je moest er wel 15 jaar op wachten om überhaupt dit wonder op wielen te kunnen aanschaffen. Bij de inschrijving kreeg je in de vorm van een Trabant een spaarpotje mee, om tenminste 15 jaar te sparen om het überhaupt te kunnen aanschaffen. Hij is zo vervuilend dat, wanneer ik komende van Maashees de eerste rotonde in Venray helemaal rond rijd en rechtsomkeer naar Maashees tuf, de blauwe walm uit mijn eigen blik direct mijn neusgaten potdicht pompt. Een beetje rondtoeren geeft altijd veel bekijks en niets is mooier dan op een terrasje plaats te nemen, de auto ervoor te parkeren en waar te nemen wat er dan gebeurt. Discussies over en weer of ik al dan niet het ding zelf in elkaar geknutseld zou kunnen hebben is meestal het grootste discussiepunt. De nieuwsgierigheid van de omstanders dwingt mij om vroegtijdige afscheid te nemen van mijn cappuccino om aan de omstanders tekst en uitleg te geven. Na mijn geschiedkundige voorlichting knikken de omstanders tevreden en stellen collectief vast: ’Dan zal dit ding wel veel geld waard zijn!’, en zien mij ineens als een protserige ‘Heer van stand’, waar geld geen enkele rol speelt. Maar niets is minder waar. Het merk Trabant kennen de ouderen onder ons alleen als het ‘trammelantje’ die niet vooruit te branden is. De Trabant heeft een erg laag ‘Dat wil ik graag hebben’ gehalte en is in feite onverkoopbaar! Zelfs bij het verkrijgen van een Nederlands kenteken wisten de keurmeesters van de RDW er geen raad mee.

Het blijft boeien

Wij worden geacht milieu bewust te zijn en met die bewustwording zou je de neiging hebben dit stuk geschiedenis onmiddellijk naar het autokerkhof te verbannen. De recycling boys stuitte op een niet op te lossen probleem omdat de carrosserie is opgetrokken uit een soort geperst chemisch karton dat de Oost-Duitse rijders in de volksmond dan ook vertroetelend ‘Meinem Pappe’ noemden. Maar dat is nog niet het grootste euvel. Dat ontstaat wanneer ik wil blijven rijden. Ik mag mij verheugen dat ik nogal wat mensen buiten het Venrayse ken en als ik deze in mijn pruttelend vervoersmiddel wil bezoeken breekt de pleures uit. Neem nou Rotterdam. Afgelopen maand heeft de alom gerespecteerde burgemeester Aboutaleb het grootste cruiseschip van de wereld, de Harmony of the Seas verwelkomt. Dit drijvende flatgebouw, dat 5 maal groter is dan de Titanic heeft glijbanen, schaatsbanen, 3D bioscopen, theaters, sauna’s en casino’s aan boord, die zodra hij de Noordzee richting Rotterdam op draait het hele eco systeem op de Noordzee overhoop haalt. En voordat hij op de Nieuwe Waterweg in Rotterdam aanmeert en door Aboutaleb is verwelkomd heeft deze drijvende stad door de zware stookolie net zoveel zwavel, stikstof en fijnstof de stad ingeblazen dat gelijk staat aan 700 super eco vriendelijke vrachtwagens die dezelfde haven 24 uur per dag aan doen. Mocht ik, de fijnstof in mijn longen trotseren en alsnog met een open dak de kade willen oprijden om deze drijvende stad te kunnen aanschouwen, valt er onmiddellijk een boete te betalen, omdat door de aangescherpte milieuregels het niet is toegestaan om met mijn kwalm autootje de stad in te rijden. Zo’n lokale milieumaatregel valt natuurlijk in het niet bij de containers vol roet die deze super drijvende Ark van Noah de stad in blaast. Zolang ik als arme Trabant rijder deze discrepantie blijf tolereren zit er voor mij zo’n cruise, rekening houdend met mijn uitgeholde pensioen er voorlopig niet in. Het wordt tijd mijn Trabant aan een nieuwe generatie te gunnen al was het maar om verdere milieu onvriendelijke boetes te ontlopen. 

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 546 keer
Meer in deze categorie: « Binnenblijven Sprookjesachtig! »
terug naar boven