Sprookjesachtig!

Omdat we het deze weken niet moeten hebben van voetbalsprookjes, zocht ik deze week zelf actief de romantiek en melancholie van het sprookje maar op. Overigens was ik daar niet alleen in, want ik geloof dat half Venray dat idee afgelopen maandag heeft gehad. Het was blijkbaar een studiedag die op meerdere SPOVenray-scholen samenviel en ik moet me sterk vergissen als ook Vierlingsbeek niet met een studiedag bedeeld was begin deze week.

Die studiedagen zijn doorgaans de meest gunstige momenten om Nederlands eigen ‘happiest place on earth’ te bezoeken, omdat het dan vaak lekker rustig is in de Efteling. Helaas.. Het leek alsof de ene helft van Nederland studiedag had en dus naar de Efteling was gegaan en de andere helft die wel school had massaal op schoolreisje was en (u raadt het al) ook naar de Efteling was afgezakt.

Het mocht wat ons betreft de pret in ieder geval niet drukken. Eigenlijk maakt het in de Efteling ook niet zoveel uit hoe druk het is, voor ons nog niet in ieder geval. We hangen vooral in het Sprookjesbos en het is daar doorgaans wel gezellig als er wat volk op de been is. Ik vind het altijd bewonderenswaardig om te zien hoe ontzettend af dat hele park is. Ik kan er niets aan doen, maar altijd als ik die torens van het Eftelinghotel zie liggen, de plak opdraai en langs de muur van het Land van Laaf richting de parkeerplaats kachel, dan krijg ik nog altijd een licht gevoel van euforie. Het muziekje dat je tegemoet komt als je de majestueuze hoofdingang benadert, maakt het dan helemaal af. Het blijkt overigens ook Geert Wilders favoriete plek in Nederland te zijn en daar zal je me dan ook nooit iets laatdunkends over horen zeggen. Dat bij hem de Droomvlucht op de absolute eerste plek staat (jaja, het is écht waar, hij heeft het zelf gezegd) vind ik tegelijkertijd iets ontroerends, merkwaardigs alsook iets absurdistisch hebben. Maar goed, het is één van de weinige stevige standpunten van Geert waar ik hem nog enigszins in kan volgen.

Natuurlijk houd ik zelf veel meer van de stoere achtbanen, die kunnen me niet wild genoeg zijn. Maar sinds de bezoekjes met mijn dochter, heeft mijn geluk zich van de Python naar het Sprookjesbos verplaatst. Alleen de entree brengt al zoveel melancholie met zich mee, omdat ie nog steeds exact hetzelfde is als 30 jaar geleden. Na enkele meters doemt het kasteel van Doornroosje namelijk op uit een groene, verwilderede begroeiing. Iedereen is er in diepe slaap, behalve natuurlijk die boze fee aan haar spinnewiel. Lot geniet op en top van alle sprookjes en figuren. We hebben onze ogen uitgekeken bij de nieuwe Pinokkio, keihard gelachen om de blote kont van de keizer, aan Vrouw Holle gevraagd of ze het wilde laten sneeuwen, met grote ogen gekeken naar de dansende waterlelies, zo zachtjes mogelijk langs de grote, slapende reus geslopen, met knikkende knieën de schat van de draak proberen te stelen, moeder geit op andere gedachtes proberen te brengen omdat de wolf aan haar voordeur stond te watertanden, 37 keer achter elkaar aan het hekje van de heks van Hans en Grietje gerammeld, met tranen in de ogen naar het meisje met de zwavelstokjes gegluurd en tenslotte nog naar een handvol verhaaltjes van de Sprookjesboom geluisterd.

Zoveel indrukken en zoveel nieuwe herinneringen. Het duurde ’s avonds even voordat de slaap gevat kon worden. Komende zaterdag nogmaals aan de bak om de week sprookjesachtig af te sluiten, dan danst ze met 240 andere Venrayse meiden (en een enkele jongen) mee met de Assepoestervoorstelling ‘Lang en Gelukkig’ in de Maaspoort in Venlo. Als hulpouder heb ik al een kleine sneak-preview gehad en ik kan u verklappen dat het zeer de moeite waard is om nog even een kaartje te scoren (website Maaspoort Venlo)! Maar dat, jongens en meisjes, dat is weer een heel ander verhaal. 

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 887 keer
terug naar boven