Joseph H.J. Aldenzee - ‘The show must go on’ Pijn in mijn rug, wat nu?

Met pijn in m’n rug wil ik mij bij de huisarts melden, maar dat gaat tegenwoordig niet zomaar, als je geen overduidelijk spoedgeval bent. Om je eigen huisarts te spreken dien je jezelf tenminste een week van te voren aan te melden. Lukt dat niet omdat je gewoonweg niet op je lichamelijke ongemakken kan anticiperen dan ben je genoodzaakt je intiemste geheimen met een volkomen vreemde te delen. Is een huisarts niet ooit bedoeld als een persoonlijke vertrouwenspersoon?

joseph aldenzeeAls ik eindelijk legaal in de wachtkamer zit, je voorbij een assistente kletsen is tegenwoordig een kunst op zich, kan ik niet anders dan concluderen dat heel Venray ziek is geworden. Nooit geweten dat je zoveel mensen per vierkante meter kan laten wachten. Eenmaal aan de beurt onderwerpt de vervangende geneesheer mij aan een oppervlakkig onderzoek. De ultra snelle conclusie is, dat ik mij bij een fysiotherapeut moet vervoegen maar voor de zekerheid wil deze weledelgeleerde pillendraaier ook nog dat ik een fotootje laat maken bij een radioloog aan de Merseloseweg. Die afspraak is wel snel gemaakt. Als ik een negatieve denker zou zijn, zou ik nu insinueren dat het te maken heeft met het feit dat er voor zo’n foto wel een aparte factuur naar de zorgverzekeraar mag. Maar dat hoort u me niet zeggen. Nadat hij de resultaten bekeken heeft doet de radioloog mij zo’n geruststellende mededeling die je van een empathisch medicus mag verwachten. ‘Er zit wel iets maar ik heb niet de bevoegdheid u dat te vertellen.’ ‘Morgenochtend kunt u de huisarts bellen voor de uitslag.’ Hoe tactisch kan je zijn als medisch deskundige? Na een heerlijk rustige nacht zonder enige last van wat voor gepieker dan ook…. Bel ik om 8.30 uur de praktijk van mijn nooit aanwezige huisarts. De assistente, die, in tegenstelling tot de universitair geschoolde radioloog dus kennelijk wel bevoegd is mij de uitslag van een radiologisch onderzoek mede te delen, vertelt mij dat er niets aan de hand is. De klacht kan, zoals de reserve dokter al eerder zei, verholpen worden door interventie van een fysiotherapeut. Dezelfde dag nog meld ik mij bij de fysiotherapeut. Jawel ook een medische tak die rechtstreeks bij de verzekeraar kan declareren. De behandeling is extreem pijnlijk en brengt geen enkele verlichting. Na zo’n beurt op de pijnbank kan ik 24 uur amper meer bewegen. Na 10 behandelingen, het maximum dat de verzekeraar vergoedt, concludeert de behandelaar dat er geen verbetering plaats vindt. Dat had ik hem ook kunnen vertellen zonder dat er bij mij enige studie aan te pas is gekomen. Zijn advies? Ga een deur verder! Daar praktiseert een manueel therapeut, die even met wat duwen, trekken en kraakgeweld aan mijn ruggengraat de boel wel weer enigszins in het gareel zou kunnen krijgen. Ook deze sessies leveren niet het gewenste resultaat op. Via een acupuncturist en een wat onduidelijke andere orthopedische specialist kom ik met evenveel pijn weer terecht in de praktijk van mijn huisarts. En jawel het onmogelijke blijkt toch mogelijk; mijn eigen vertrouwde dokter zit achter het bureau. Ik kon mijn geluk niet op. Eindelijk begrip, kunde en doortastendheid. Ik werd niet teleurgesteld, zij regelde onmiddellijk een MRI scan en daar werd duidelijk dat ik al die tijd, we zijn inmiddels 5 maanden verder, met een gebroken ruggenwervel had rondgelopen. Een gebroken rug! En de peuten, krakers en naaldkunstenaars maar hobby-en. Dat is het niveau van de zorg anno 2016 en niemand die er zich over opwindt.

Het blijft boeien

Ik word inmiddels onderzocht op botontkalking en slik zoveel sterke pijnstillers dat een gemiddelde junk jaloers op me zou zijn. Maar eigenlijk ben ik allang blij dat ik door al die medische fratsen niet in een rolstoel terecht gekomen ben. Bij het kleinste pijntje, kriebeltje of steekje veins ik in de toekomst alle symptomen die bij een zware infarct komen kijken om maar op tijd in de handen van serieuze medisch specialisten terecht te komen. Inmiddels strompel ik met behulp van pijnstillers weer wat rond en zit zelfs op mooie avonden regelmatig op een terrasje in het centrum. Als Venray bruist is dat het allerbeste medicijn, zelfs voor een gebroken ruggenwervel. 

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 499 keer
Meer in deze categorie: « Onderwijslab! Lieve Kweetniet, »
terug naar boven