Lieve Kweetniet,

Het duurt nu vast niet meer lang. Nog even en we zullen echt kennis mogen gaan maken! Dan zullen we je verlossen van je naam, Kweetniet. Verzonnen door je grote zus, toen je een maandje of twee in de buik zat. We vonden het wel toepasselijk, omdat we toen nog niet wisten of je een jongen of een meisje zou worden. Nu weten we het wel, maar ‘Kweetniet’ houden we nog een tijdje aan. Tot het moment dat je straks je eerste hap zuurstof naar binnen zal gaan werken, vanaf dan zal je voor altijd anders heten.

janvandevenIk kan niet wachten op je komst, want hoewel ik al heel vaak heel dichtbij je ben geweest, droom ik ervan om je vast te mogen houden. Als ik aan je denk, dan krijg ik vlinders in mijn buik en ben ik op voorhand al verliefd. In mijn hoofd lijk je sprekend op je zus, maar ik snap ook wel dat dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Misschien zie jij er wel heel an-ders uit en ben je een compleet ander mensje. Als je maar weet dat ik alles goed vind! Ik kan niet wachten om je te leren kennen. Wat ik je wel kan verzekeren is dat je strontgeluk hebt! Een liefdevol nest, wat het toeval heeft geregeld. Dat je in Nederland geboren wordt, daar heb je zelf ook niet veel over te vertellen. Hoewel sommige azijnpissers er regelmatig op afgeven, zijn er tal van mindere plekken om geboren te moeten worden in deze wereld. Oké, het weer zit niet altijd mee, maar daarover zaniken en zeuren brengt ons hier wel vaak wat dichter bij elkaar. Het is eigenlijk het enige onderwerp wat ons écht bindt, waar we nog redelijk gemeenschappelijk over denken. Dat klinkt misschien een beetje treurig, maar je zult je nog wel beseffen hoeveel geluk je hebt dat je in een land wordt geboren waar je het hartgrondig met elkaar oneens mag zijn. Over alles! Nederland is dus zo gek nog niet en ook Venray zal je heus wel gaan bevallen. Niet vanwege het bruisende centrum met zijn gratis parkeerplekken, maar gewoon door de mensen die er wonen. Heel veel familie en vrienden, die ook hartstikke dol op je zullen zijn. Ze zullen je komen bewon- deren en je zal van arm naar arm gaan. Ondertussen hoef je zelf niet heel veel te doen straks. Slapen. Eten. Poepen. Huilen. Plassen. Dat is het wel zo’n beetje de eerste maanden. Geen hoge verwachtingen, lekker relaxed.

Kijk je ogen maar lekker uit, geniet van de mensen om je heen en pluk iedere dag. Ik kan niet wachten om ’s nachts een draagje met je te mogen doen. Op en neer hupsen in die 7m2 wat jouw domein zal zijn. Ik kan niet wachten om voor het eerst met je aan de wandel te gaan. Ik kan niet wachten om je samen met je zus ’s ochtends in ons bed te hebben. Ik kijk uit naar je lach en naar de blik in je oogjes. Ik heb nu al zin in het moment dat je over een klein jaartje in het fietsstoeltje kan. Stapje voor stapje samen de wereld ontdekken. Van mij hoef je die 40 weken niet vol te maken, hoor. Ik sta klaar om je op te vangen en vast te houden. Liefs!

JAN

twitter
@janvandeven81

  • Beoordeel dit item
    (0 stemmen)
  • Gepubliceerd in Column
  • Lees 416 keer
terug naar boven